Als de wereld ons Lesboek is

Over transformatief reizen met kinderen

Er komt een bewust moment waarop je het voelt, vaak onverwacht. In een vraag van je kind of de stilte na een lange dag, dat je beseft: we kunnen onze kinderen niet voorbereiden op de wereld van morgen, maar we kunnen wél leren om langzaam, aandachtig en sámen te bewegen door de wereld van vandaag. 

Deze beweging van transformatief reizen met kinderen begint niet op de luchthaven of op de dag dat je vertrekt. Niet bij de grens of bij de tempel of in de jungle… Het begint al lang daarvoor, thuis. Op het moment dat je vertraagt. Dat er ineens ruimte ontstaat voor vragen, voor verhalen, voor een kaart op tafel of een klein ritueel bij het eten. Voor het gesprek over jullie bestemming waarin je kind vraagt wie Pachamama is en je voelt dat het vertrek zelf al iets in beweging zet ~ in jullie ritme, jullie aandacht, jullie manier van kijken.

Pas dan opent de wereld zich verder: 

Op de markten van India waar de specerijen in de lucht hun neus prikkelen,  
in de dorpen van Namibië waar zand en lach samenvloeien in spel, 
tussen de rijstterrassen van Bali waar water tussen hun tenen stroomt, 
in Peru, waar kinderen zien dat de aarde niet ‘grond’ is, maar Pachamama ~ een moeder.
in Thailand waarin ze van een monnik zien dat stilte ook een taal is.  

Transformatief reizen met je gezin is geen ontsnapping; het is een oefening in aanwezigheid. Het is een manier van opvoeden waarin leren niet persé om uitleg gaat maar in de ervaringen die jullie opdoen zit. En vaak is het een herontdekking van wat leven, leren en liefhebben werkelijk betekenen. Voor je kinderen, en voor jezelf.

 

“Don’t educate your children to be rich, Educate them to be happy, so they know the value of things, not the price” 

De wereld als spiegel voor bewust ouderschap 

Kinderen hebben een natuurlijke alertheid voor wat klopt, ze lopen niet door een cultuur, maar erin. Ze zien dingen die wij allang gemist hebben. Kinderen kunnen met elkaar spelen zonder gedeelde taal maar vanuit dezelfde plek in het hart.
In Cambodja zie je je kind respectvol buigen wanneer ze dat iemand ziet doen, zonder dat het uitgelegd is.
In Indonesië kijken ze toe hoe een vrouw offers brengt aan het water en zie je ze iets fluisteren wat lijkt op begrijpen. 

“Children learn more from who you are, than from what you teach” ~ W.E.B Du Bois

Reizen legt vaak bloot waar we onszelf hebben beperkt: onze haast, onze aannames, onze drang te verklaren in plaats van te ervaren. Kinderen tonen ons de weg terug naar eenvoud. Naar zien zonder oordeel, ontvangen zonder haast, het leven zonder ruis.  En daar klinkt een waarheid waar culturen wereldwijd al eeuwen naar leven: 

“It takes a village to raise a child” ~ Afrikaans gezegde

Niet omdat ouders tekortschieten, maar omdat een kind de wereld nodig heeft om te begrijpen wie het is. En omdat de wereld, als we haar ruimte geven, mee-opvoedt. 

De binnenwereld van een reis 

Elke reis kent twee lagen: de zichtbare ~ in kleuren, geuren, gezichten ~ en de innerlijke, die pas zichtbaar wordt als je zelf langzaam stil valt. 

In Zuid-Afrika wanneer je kind ademloos naar een olifant staart en jij beseft dat grootsheid niet in actie zit maar in gevoel. 
In Ecuador wanneer ze onder een waterval staan, koud, luid, lachend ~ en jij ineens snapt wat vrijheid is. 
In Bosnië, wanneer ze hun hand rusten op een oude steen en zeggen: “er zit iets in deze plek”. En je weet: ze hebben gelijk.

Bewust ouderschap onderweg vraagt geen perfectie, alleen eerlijkheid. Kinderen voelen dat feilloos: ze gidsen je naar dat wat klopt, als jij bereid bent te volgen. 

“While we try to teach children all about life, our children teach us what life is all about” ~ Angela Schwindt

Waarom ceremonie vanzelfsprekend mag worden 

In de meeste inheemse culturen hoort ceremonie niet bij ‘bijzondere momenten’, maar bij het leven zelf. 

In Peru begroet je Pachamama voordat je eet, 
In India steek je een kaarsje aan om de dag te beginnen, 
In Bali is een offerbakje geen uitzondering maar een gewoonte, 
In Tanzania vertel je je dromen aan het vuur. 
In Hawai spreekt men eerst het land toe ~ want zonder toestemming ben je nergens thuis. 

Joe hoeft kinderen niet heel veel uit te leggen om ceremonie te begrijpen, Aanwezig Zijn is een taal die zij direct verstaan. Dat is wat we door willen geven: dat je het leven eer aan doet door het bewust te begroeten, met aandacht. Het hoeft niet groots… Een steen neerleggen, een kaarsje branden of een moment van stilte nemen. 

“Let there be spaces in your togetherness” ~ Kahlil Gibran  

Rituelen open die ruimte en ieders hart. Je zult merken dat in deze ruimte je als gezin in de flow komt en iedereen op zijn plek is.

Wat je als gezin werkelijk ontdekt onderweg 

De vader die in Tanzania meedanst met de Masaï en opgaat in dat moment,
de moeder die in Peru ziet hoe haar dochter een offer maakt en zo opgaat in dat moment dat ze weet: dit is een her-innering. 
Het gezin dat in Nieuw-Zeeland een haka leert en voelt wat eerbied voor de voorouders werkelijk betekent. 
De kinderen die in India een potje cricket spelen met de jongens uit het dorp en ’s avonds vragen waarom wij eigenlijk zo weinig buiten leven… 

Wij geloven dat dit geen toevallige momenten zijn. Maar dat dit de ankers van bewustwording vormen. Momenten waarin iets verschuift zonder dat iemand het forceert.

Een gezins-geheugen van verbondenheid; met land, met mensen, met jezelf. 

“To travel is to return” ~ Māori gezegde 

Hoe ziet bewust reizen er dan concreet uit?

Voor ons gaat bewust reizen niet om méér doen, maar om minder. Dit betekent ‘Slow Travel‘ voor ons. Niet drukker maar dieper. Niet verder maar aandachtiger. 
Het is een oefening in relatie, met het land waar je te gast bent, met de mensen die je ontmoet en met je eigen gezin ~ in al zijn lagen.

Wat gebeurt er dan?: 

Vertragen. Ruimte laten voor onverwachte. Ontmoetingen die niet gepland waren, maar wel de bedoeling lijken
Eerbied tonen. Meebewegen met tradities, niet zomaar ‘komen kijken’, maar eerst luisteren en zien
Spelen. Spel is de taal is die kinderen overal spreken en vaak ook de taal waarin culturen elkaar vinden
Delen. Verhalen, stilte, eten, vragen. Niet alleen met de wereld om je heen, maar ook binnen je gezin. Iedereen doet mee
Luisteren. Naar het land, naar elkaar en vooral: je kinderen die feilloos lijken te voelen wanneer iets klopt ~ door de flow waarin je als gezin komt

Zo ontstaat er wederkerigheid. Niet alleen nemen en verplaatsen, maar ook Zijn en teruggeven. Niet alleen consumeren, maar ook deelnemen. Reizen wordt opvoeding, geen onderbreking ervan. We bewegen ons op een manier waarin eenvoud, respect en nieuwsgierigheid niet worden uitgelegd, maar geleefd.

All flourishing is mutual
~Robin Wall Kimerer

De toekomst die we samen dromen 

Onze kinderen groeien niet op voor een toekomst, ze groeien ín een wereld die nu al vorm krijgt. Wat zij onderweg ervaren, voelen en belichamen, bepaalt hoe zij later zullen dragen, zorgen en dromen.

Reizen leert hen dat de wereld niet ‘van ons’ is, maar dat wij onderdeel zijn van een levend geheel. Dat het land een geheugen heeft. Dat mensen meer delen dan verschillen en dat rituelen herinneren aan wat ertoe doet.

En langzaam verschuift de vraag van: “Wat heeft de wereld nodig?” Naar: “Wat vraagt deze plek, dit moment, dit leven van mij?”

“The land is not a resource. It is a relationship.”
~Robin Wall Kimmerer

Misschien is dat wel de essentie van transformatief reizen met kinderen: dat we samen oefenen in zorg dragen.
Dat we de toekomst niet alleen overlaten aan later, maar haar alvast leren bewonen ~ met aandacht, liefde en verantwoordelijkheid.

We reizen met onze kinderen om hen te leren leven als een bewuste bewonder op de aarde. Met aandacht, met eerbied en met de bereidheid om terug te geven aan alles wat ons draagt.

Laat je inspireren door onze familiereizen!