Lizanne ~ Met mijn gezin in Zuid-Afrika

Over Rondreizen in de zomervakantie met de kinderen

Deel 2

Ik schrijf dit weer in Nederland, vanuit Utrecht. Voor de tweede keer ligt er een dun wit laagje sneeuw over de wijk, dat langzaam weer smelt. Ondertussen verschijnen er op mijn telefoon foto’s als herinnering aan de Deep South van Zuid-Afrika. En ik merk: ik ben daar, twee jaar later, nog steeds vaak met mijn gedachten. 

Het leven daar was heerlijk. Niet groots en spectaculair op een constante manier, maar precies genoeg. We leefden in een klein groen dorp onder Kaapstad, vol jonge mensen en jonge gezinnen. Met voorzieningen die klopten voor deze levensfase: een buurtsuper met goede lokale producten, een koffietentje, een pizza-plek, een soort buurtkroeg. Meer hadden we eigenlijk niet nodig. 

De echte voorzieningen waren van een andere orde. 
De oceaan, schitterend, diepblauw en altijd aanwezig, waar het hele dorp op uitkijkt en dan de groene berg die erachter oprijst, vol paden, uitzichten en uitdagingen. 
En de wegen ertussen. Alles ging met de auto, maar iedere rit was with a fucking view. Dat kan ook niet vervelen als je onderweg zomaar struisvogels, baboons of elanden kan zien. 

Vakantie van de Karoo tot Wildernis

Zuid-Afrika is zo’n land wat een hele wereld aan landschappen in zich heeft. Je blijft je vergapen. Wat me misschien wel het meeste raakte, iedere keer weer, zijn de ochtenden richting het schooltje. We reden dan langs de ocean route, met laaghangende wolken rond Chapman’s Peak. Heen en terug was het iedere ochtend weer raak. En soms, als ik geluk had, zag ik op de terugweg dolfijnen door de oceaan bewegen. Vanaf ons balkon hebben we zelfs walvissen langs de kust zien trekken. 

Het dagelijkse leven voelde overzichtelijk. Rustig. Alsof de dagen niet begonnen, maar zich ontvouwden. Zonder haast en zonder plan. En dat werkte door op alles, vooral op hoe we samen waren met de kinderen. 

In de zomervakantie reden we drie weken rond in onze 4×4 Hyundai, van de Karoo richting de Garden Route. Kleine bnb’s, glampings, last-minute gevonden plekken tussen de bomen met nieuwsgierige aapjes als buren. Mega bijzondere natuur ~ van zebra’s en slangen rondom Swartberg Pass, naar een heus vakantie-gevoel in het plaatsje Wildernes. 

Daar vierden we oud en nieuw op een family-friendly festival. Vier dagen lang, midden in de Zuid-Afrikaanse zomer. Met bekenden uit Kaapstad, muziek, vuur, trommels en kinderen die overal en nergens waren. Dansen en vrij zijn, verweven met het gezinsleven. Kinderen die vrij rondliepen, speelden, vies werden.. wild waren. Soms zag je ze even bij een workshop die je volgde, of deed je een activiteit met ze, maar meestal zag je ze pas terug als ze verwilderd en moe waren. 

Wat me daar zo raakte, was hoe vanzelfsprekend het was. Geen scheiding tussen ‘volwassen tijd’ en ‘kindertijd’. Geen moment waarop de kinderen ergens anders moesten zijn zodat het leven kon beginnen. Het leven was er altijd, in verbinding en een vrije houding. 

Ik voelde daar iets wat ik in Nederland vaak mis: community. Het ontstaat dáar wellicht makkelijker met al die ruimte om je heen, het is duidelijker en toegankelijker aanwezig. Als mensen samenkomen rond muziek, eten, vuur en natuur, mét kinderen.  Júist met kinderen, dan zouden we ons leven vast wat meer betekenis en plezier geven. Deze momenten op het festival en hoe ik me voelde als moeder en als vrouw in dit geheel, dat is blijven hangen. 

Onder de sterrenhemel

We reisden veel, maar altijd met voldoende rust. We wilden zoveel doen, maar je moet ook keuzes maken. In de Cederbergen werd dat misschien wel het meest voelbaar. Daar, ver weg van alles, voelden we een immens ‘alleen op de wereld’-gevoel. Overdag wandelingen in de koelte van de ochtend, afkoelen in beekjes, letten op baboons in de verte. En ’s avonds vuurtjes, eten op de braai terwijl de avond zich aandient met oranje en roze luchten en dan uiteindelijk die sterrenhemel. 

Die sterrenhemel. 
Zó groots dat hij je vanzelf nederig maakt. 
Gesprekken met de kinderen over sterrenbeelden, planeten of een leven tussen de sterren er uit zou zien. Dieren zoeken in de hemel, grote vragen stellen. Op zulke momenten voelde ik hoe weinig er nodig is om je weer onderdeel te voelen van iets groters. 

Ook op andere plekken kwam dat gevoel steeds terug. In Montagu, waar de dagen langzaam waren en de kinderen speelden tussen geiten, kippen en in een zwembad met warm water. In Hermanus, waar we langs de kust wandelden en walvissen begroetten alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En tijdens onze self-drives door het Greater Kruger, waar we moesten wachten op een overstekende nijlpaard met haar gigantische achterwerk, of achteruit reden voor een olifanten mannetje die een beetje gestrest leek. Oja, en de hyena die in een modderpoeltje lag te luieren, terwijl wij rustigjes voorbij reden met het gezin in de auto. 

Gouden Randje

Er was nog iets wat deze tijd extra gouden laagje gaf. De ouders van Tiko die 2 weken kwamen, deelnamen aan ons leven daar en waar we mee naar de Cederbergen gingen. De komst van mijn moeder, die eigenlijk een hekel heeft aan vliegen, en mijn broertje, die nog zijn eigen avontuurlijke plan trok (oa een meerdaagse hike door Drakensberg met Tiko). Ons gezamenlijke moeder/zoon/dochter(+ babybuik) tripje naar Stellenbosch… En vrienden die ons kwamen opzoeken. Zoals Fraukje met haar dochter Lennon. Daar keken Midas en ik al zó lang naar uit, ons grote safari-avontuur zou daar beginnen. 

Toen Midas en ik samen naar Kruger reisden om Fraukje en Lennon weer te ontmoeten, was mijn hart vol liefde dat je zo’n mooi avontuur kunt delen met én een dierbare vriendin én ons beide kinderen die hier mooie herinneringen van zullen houden.  
Vier dagen lang safari, samen in dat parallelle universum van wild leven, game drives en eindeloze verwondering. Niet alleen als gezinnen naast elkaar, maar echt samen. 

Ik zie Midas nog altijd zitten, met z’n petje op, voorin zo dicht mogelijk bij de driver. Hij kon inmiddels goed engels spreken en vuurde alle vragen én weetjes over dieren die hij zelf bezit (collectieve dank aan Freek Vonk) tegen onze driver aan, waardoor het ontzettend veel indruk gemaakt heeft. Of toen hij met onze drivers een spelletje durfde te spelen ~ onder de lokale kinderen heel normaal: wie het verst kan ’tuffen’ met een impala-keutel. Ofwel, volledig verteerd droog gras. Of had ik dit beter niet kunnen vermelden? Sorry daarvoor, ik vertrouwde op dat moment volledig op onze driver en Midas die het gewoon deed, mét onze driver.

Voor mij raakte dit aan iets essentieels: avontuur hoeft geen solo-reis te zijn. Het wordt juist rijker als het gedeeld is. Als kinderen zichzelf en hun eigen interesses kunnen inbrengen. Als vriendschappen mee mogen bewegen in het leven dat zich ontvouwt. 

Wat al deze plekken gemeen hadden, was niet hun schoonheid alleen. Het was het tempo en de eenvoud die zich aandiende. Het gevoel dat hoe minder er was, hoe voller het leven werd. De kinderen speelden uren bij een kabbelend beekje, met stenen en dammen, blote voeten in het zand. Wij lazen, maakte wat eten met wat er was, wandelden, deden een dutje in de schaduw. 

Hier, op zulke plekken, waar ogenschijnlijk weinig is behalve natuur, vinden we onszelf vaak het gelukkigst. Het leven gaat langzaam. De dag hoeft nergens naartoe. Het gevoel van geluk blijkt gewoon dicht in je te zitten wanneer je precies in het moment zit.

Ben je benieuwd hoe een rondreis door Zuid-Afrika met het hele gezin er voor jou uit zou kunnen zien, neem dan contact met ons op, of bekijk onze bestemming Zuid-Afrika en de mogelijkheden in de schoolvakanties.