Lizanne ~ Waarom we teruggaan (en anderen meenemen)
“The journey doesn’t end when you arrive home”
Deel 3
~ Door Lizanne
Aangekomen in de laatste weken van dit grote avontuur, kwam natuurlijk dat dubbele gevoel. Na zoveel maanden hebben we toch echt iets opgebouwd en voelde we een connectie met de plek. De jongens zaten lekker op school; Midas goed en wel begonnen in klas 1 van de Waldorf School daar in een fijn klasje met 12 kindjes ~ dat was zo uniek. Het voelde wat dat betreft dubbel om wéér ons boeltje te pakken en terug te ‘moeten’ naar huis. Aan de andere kan, het was bijna afgerond ~ je leeft gewoon toe naar de maanden die je hebt. Dus de gedachten verplaatsen zich toch weer terug naar ons leven in Nederland, in Utrecht.
De laatste weken hebben echt in het teken gestaan van genieten van de plek waar we gesetteld hebben voor 8 maanden. Genieten van de laatste prachtig zonnige dagen, hangen aan het strand, de verschillende stadjes en strandjes nog eens rustig bezoeken. Met de mensen afspreken die we daar ontmoet hebben, waar onze kinderen ook altijd mee spelen. Het leven daar nog even in ons opnemen, er deel van uit maken. Het integreren. Zodat we straks los kunnen laten én iets kunnen meenemen wat voor áltijd is.
Hoogzwanger ging ik terug naar Nederland. Met een volle buik, schopjes die steeds duidelijker werden en alles wat daar fysiek en emotioneel bij hoort. Alsof deze periode niet alleen herinnering wilde blijven, maar ook letterlijk vorm aannam.
Rond eind februari, begin maart, voelden we het landschap veranderen. De Zuid-Afrikaanse zomer liep op zijn einde. De lucht werd zachter, de kleuren anders, het tempo verschoof weer. De herfst diende zich aan, soms zonnig, soms met veel wind. En ergens liep dat opvallend gelijk met mijn eigen beweging. Naar binnen, naar afronden, naar thuiskomen. Soms stormachtig, soms zonnig ;-).
Teruggaan voelde daardoor niet als het afsluiten van deze tijd. Meer als meenemen. Zuid-Afrika lag niet achter ons, het reisde met ons mee. In ons gezin. In ons ritme. In alles wat we hadden aangeraakt en wat ons had aangeraakt. En uiteindelijk ook in een nieuw mensje, dat zijn oorsprong heeft in deze tijd van samenzijn, natuur en ons hart volgen.
Een mensje-geworden herinnering, eigenlijk.
“What you seek is seeking you.”
~ Rumi
Wat dit voor mij zo bijzonder maakt, is dat het laat zien dat deze periode geen fase was die voorbij is. Het was een beweging die zich heeft voortgezet. Eerst in ons leven daar, toen in mijn lijf en nu in ons gezin zoals het nu is.
Van avontuur naar integratie
In Nederland maakten we ons op voor iets bijzonders: onze derde zomer op rij! Van vertrek vanuit Nederland in onze zomer naar een lange zomer van reizen en leven in Zuid-Afrika, volgde opnieuw een Nederlandse zomer. Maar nu anders. Met alles wat we hadden geleerd en meegenomen. En hoe we reizen nu inrichten voor Where the Wild People Grow zie ik grappig genoeg terug in het ritme wat we daar natuurlijkerwijs gevolgd hebben.
Deze ervaring, al die plekken, ontmoetingen en seizoenen, hebben niet alleen sporen nagelaten in ons gezin, maar dus ook aan de basis gestaan van hoe wij reizen willen vormgeven. Omdat we geloven dat avontuur niet iets is wat je achterlaat zodra je thuiskomt. Het werkt door in hoe je leeft, hoe je samen bent, hoe je keuzes maakt. En hoe je integreert wat je hebt ervaren.
Reizen zien we niet als ontsnappen, of tijdelijk even ergens uit stappen, maar als een beweging met een begin; een midden en een thuiskomen. Met ruimte om te integreren. Om te voelen wat het met je doet en om het mee te nemen in je dagelijks leven.
Hoe dit de basis werd van Where the Wild People Grow
En daarom nemen we mensen niet mee naar Zuid-Afrika als klanten, maar als (tijdelijke) community. Als gezinnen die samen onderweg zijn. Ieder met hun eigen verhaal, hun eigen ritme en hun eigen vragen. Maar wel samen in de ervaring. Dat lijkt ons een prachtige beweging.
En misschien, voordat je denkt: is dit iets voor ons? ~ zijn we vooral benieuwd naar jou.
Ben jij in Zuid-Afrika geweest? In Kaapstad, de Deep South, langs de Garden Route of ergens anders? Is er een plek die iets met je deed, die je is bijgebleven, die je gevormd heeft? We vinden het mooi als je die plek met ons wilt delen. In een bericht, een reactie of een verhaal.
In 2026 keren we terug naar Zuid-Afrika met Where the Wild People Grow. Niet om gelijk acht maanden weg te gaan, maar om de ervaring van samenzijn, vertragen en je hart volgen te beleven. Met ruimte voor avontuur én integratie. Voor het reizen én het thuiskomen.
Voel je een ja, nieuwsgierigheid of herkenning?
Dan ben je welkom om contact met ons op te nemen. We denken graag met je mee.
