Moeder ~ Dochter Reizen

Samen op pad in elke fase van jullie leven

De band tussen moeder en dochter is bijzonder in al haar vormen en fases. Je staat er niet ieder moment bij stil en dat hoeft ook niet. Wel is het mooi om er af en toe bewust bij stil te staan, zomaar of bij een bijzonder moment. Daarom deze blog over moeder-dochter reizen en hoe we deze vorm kunnen geven met Where the Wild People Grow.

Een reis met je dochter is niet zomaar een vakantie, het is een moment waarop je écht samen bent, buiten de vanzelfsprekendheid van thuis en los van de rollen die je daar inneemt. Met aandacht voor elkaar, rust om je heen en een andere omgeving kan je jullie band verdiepen zonder er veel voor te doen.

Wanneer is het juiste moment voor een moeder-dochter reis? Misschien merk je dat je dochter verandert, dat ze zich losmaakt en haar eigen richting zoekt. Misschien voel je juist een verlangen om elkaar opnieuw te vinden, om weer even naast elkaar te staan zonder afleiding. Wat de aanleiding ook is, samen reizen opent een ruimte waarin iets zichtbaar wordt wat thuis vaak verborgen blijft onder stapels was en oneenigheid over opgeruimde kamers.

“My mother was my first country, the first place I ever lived.”

~ Nayyirah Waheed

Welke Moeder~Dochter reis past bij jullie?

De relatie tussen moeder en dochter is voortdurend in beweging. Soms bijna onmerkbaar, soms intens voelbaar. Van het kleine meisje dat jouw nabijheid en geborgenheid zoekt naar meer zelfstandigheid, van haar begeleiden naar loslaten, van moeder-kind naar vrouw tot vrouw.

In veel landen en inheemse tradities worden dit soort overgangen geëerd. Het zijn momenten die niet stilletjes voorbij gaan, maar worden gemarkeerd, om de fasen van meisje tot vrouw te erkennen. Het hoort bij de cultuur om een moment te creëren waarin je bewust stilstaat bij wat er verandert. Zo’n rite de passage, een ritueel of ceremonie hoeft geen vaste vorm te hebben, het mag een intentie in zich dragen, iets wat klopt als moeder en dochter. Samen betrokken zijn (en eventueel meerdere vrouwen in de omgeving) draagt de kracht van het moment. Het is een uiting van liefde, vaak in zachtheid, altijd onvoorwaardelijk.

Moeder-dochter reis bij overgang naar puberteit (9–14 jaar)

Dit is een fase waarin er van binnen veel verschuift, ook al is dat nog niet altijd zichtbaar aan de buitenkant. Haar lichaam verandert, haar binnenwereld verdiept zich en jullie relatie beweegt daarin mee. Juist hier ontbreekt in onze cultuur vaak een duidelijke markering. Terwijl dit een moment is waarop een meisje gezien wil worden in wie ze aan het worden is, niet alleen door haar omgeving, maar vooral door jou. Niet alleen maar door haar veranderende intense gedrag, maar wat er daar ónder afspeelt, in een vormend wereldbeeld waarin ze jou nog zo hard nodig heeft als dragende, bevestigende en veilige haven.

Door te reizen met je dochter in deze levensfase kun je in volle aandacht laten merken dat je er bent en dat je haar ziet. Soms komen er juist tijdens zo’n reis de verhalen over school, over wat haar dwars zit of juist bezig houdt. Je ziet weer hoe kinds ze eigenlijk nog is, maar hoe diep haar gevoelens gaan.
We volgen de inspiratie naar deze bestemmingen:

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

Op Bali kan een onderdeel tijdens een moeder-dochter reis vorm krijgen in een waterceremonie, waar jullie samen het water ingaan en een intentie uitspreken voor wat er voor haar ligt. Het hoeft niet groots of zwaar te zijn; juist de eenvoud maakt dat het binnenkomt.

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

En in India zit diezelfde erkenning vaak in kleine rituelen, een tempelbezoek, een gebaar, een moment van stilte waarin iets wordt bekrachtigd zonder dat het uitgesproken hoeft te worden.

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

Een overgangsritueel is ingetogen en gedragen zijn op Hawaii. Hier wordt er bewust stil gestaan bij de eerste menstruatie door het uitspreken van een Kapu, een heilige kracht die wordt uitgesproken naar het vrouwgeworden meisje. Het draagt een diep energetische kracht.
Dit laat zien dat er geen toeters, goud en bellen nodig zijn. Een diepgedragen ingetogen ritueel laat al zien dat de positie van een meisje tot vrouw, en daarbij veranderende positie, een manier is om deze overgang te eren.

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

In Noord-Californië leeft een uitbundigere inheemse traditie van de Flower Dance, een ritueel dat de overgang van meisje naar vrouw zichtbaar maakt: wanneer een meisje voor het eerst menstrueert, wordt zij meerdere dagen gedragen door de vrouwen om haar heen, terwijl ze danst, soms urenlang, en haar kracht en uithoudingsvermogen worden aangesproken, met de gemeenschap als getuige; wat hier wordt erkend gaat verder dan haar persoonlijke verandering. Ze wordt gezien als iemand die invloed heeft op de balans van de wereld, haar energie is niet alleen van haarzelf maar verbonden met iets groters, waardoor de dans geen optreden is maar een afstemming op de gemeenschap, de natuur en de lijnen die alles met elkaar verbinden.

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

Wat deze rituelen, in al hun verschillende vormen en culturen, met elkaar gemeen hebben, zit niet in hoe ze eruitzien, maar in wat ze dragen: een bewust moment waarin wordt vertraagd, waarin zichtbaar wordt gemaakt wat van binnen al in beweging is, en waarin een meisje niet alleen wordt gezien in wie ze was, maar wordt erkend in wie ze aan het worden is ~ een stille maar krachtige bevestiging die zegt: ik zie jou, en dit draagt betekenis, voor jou én voor de wereld om je heen.

Moeder-dochter reis in de puberteit (14–18 jaar)

In deze fase verandert de dynamiek vaak het meest. Je dochter beweegt zich los van jou, zoekt haar eigen ruimte en jullie verbinding voelt soms minder vanzelfsprekend. Dat kan schuren, juist omdat er nog zoveel onder zit wat niet makkelijk wordt uitgesproken. Daarom is dit een fase waarin samen een moeder-dochter reis maken een mooie manier is om weer tot elkaar te komen. Zonder te forceren zal je puberdochter ook ontvankelijk zijn voor de verbinding in een omgeving die anders is dan wat ze kent.

“The more a daughter knows the details of her mother’s life, the stronger the daughter.”

~Anita Diamant

Een prachtige plek om écht samen te zijn is in de uitgestrektheid van Namibië, waar stilte bijna tastbaar wordt in de eindeloze vlaktes en enorme sterrenhemel ’s nachts. Hier valt de ruis weg en ontstaat ruimte voor echte ontmoeting. Of langs de kust van Zuid-Afrika, in het lente-seizoen als de westkust vól in bloei staat, helpt de beweging van de oceaan om los te laten wat vastzit. Deze grootsheid van de natuur vind je ook in Australië en Noord-Amerika. Waarin het landschap en de gevoelens die daarbij langzaam loskomen een ervaring geven waarin je je kunt uitspreken naar elkaar, gedragen door de omgeving waarin je bent, los van alles, verbonden met elkaar.

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

In Zuid/Latijns-Amerika, zoals in Peru kennen we de quinceañera, dit is de 15e verjaardag die groots wordt uitgepakt en markeert de overgang van kind naar volwassenheid. Dit doet denken aan de ‘Sweet 16’ in Amerika waarin we in onze MTV-tijden mochten meekijken hoe verwende rich-kids van rijke Amerikanen de meest bizarre verjaardagsfeesten ‘kregen’. Dit gaat natuurlijk voorbij de boodschap. De intentie is wel: een verjaardag en een leeftijd markeren die staat voor de overgang van ouder worden. De quinceañera is een traditioneel feest die start, met wortels in de katholieke traditie, met een mis waarin dank wordt uitgesproken voor het leven van de jarige, met daaropvolgend een feest.

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

Het zijn geen letterlijke rituelen zoals je die in traditionele culturen ziet, maar ze dragen dezelfde essentie. Je stapt samen uit het bekende, en juist daar ontstaat ruimte voor iets wat jullie waarschijnlijk allebei missen, of verlangen of juist verdiepen. Jullie onlosmakelijk bijzondere band.

Moeder-dochter reis bij ziekte of afscheid

Sommige overgangen kies je niet, maar ze vragen wel om aandacht. Wanneer het leven vertraagt of wanneer je voelt dat tijd niet vanzelfsprekend is, ontstaat er een andere kwaliteit van samenzijn. Een die vraagt om aanwezigheid, om bewust stilstaan bij wat er is.
Het is vaak een tijd buiten de tijd die zoveel kan toevoegen aan het proces van loslaten.

In Mexico, tijdens Día de los Muertos, wordt afscheid niet weggestopt maar verweven met het leven. Herinneren wordt een gezamenlijke ervaring, waarin verbinding niet stopt, maar verandert van vorm.

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

In Ecuador of Peru leeft diezelfde lijn in de tradities van de Andes, waar de relatie met voorouders wordt gezien als iets wat blijft bestaan en gevoed mag worden.

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

En soms zit het niet in een plek of een ritueel, maar in de eenvoud van samen zijn. Aan zee, kijkend naar de horizon, zonder iets te hoeven oplossen. Dit kan al aan de Nederlandse kust, of op een van onze Waddeneilanden. Samen iets in het zand tekenen, wandelen, zien hoe de branding jullie tekening rustig, golf na golf meeneemt in zijn altijd terugkerende stroom.

࿔‧ ֶָ֢˚˖𐦍˖˚ֶָ֢ ‧࿔

Wat deze momenten met elkaar verbindt, is dat ze ruimte geven aan wat er gevoeld wil worden, en dat je dat samen draagt. Een herinnering die niemand jullie kan afnemen.

Moeder-dochter reis met jong kind (0–8 jaar)

Waarschijnlijk denk je in het prille begin niet snel aan een reis maken met je jonge dochter. Om wat voor reden dan ook kan het iets moois zijn. Het hoeft geen lange reis te zijn, een uitstapje of een stedentrip (met je dochter van 5 tot 8jaar) is al enorm leuk.
In deze fase ligt de nadruk niet op een overgang die zichtbaar gemarkeerd mag worden, maar op het leggen van een fundament. De verbinding met je dochter is nog vanzelfsprekend, de nabijheid is groot. De waarde zit hier eigenlijk in de eenvoud. In samen zijn in de natuur, in het ritme van de dag volgen, in herhaling en vertraging. Plekken zoals de Veluwe of de Waddeneilanden bieden die bedding als vanzelf.

Dit zijn de jaren waarin veiligheid en vertrouwen worden opgebouwd, de stille basis waarop alle latere fases rusten.

Moeder-dochter reis voor volwassenen

Wanneer je dochter volwassen is, verschuift jullie relatie opnieuw. De rollen van moeder en kind maken steeds meer plaats voor een ontmoeting tussen twee vrouwen, ieder met een eigen leven en eigen ervaringen.

In deze fase kan samen reizen juist verdiepen, omdat er ruimte ontstaat voor gesprekken die eerder misschien geen plek hadden. Je merkt dat gesprekken uit een andere intentie komen, zonder zorg of sturing maar vanuit nieuwsgierigheid en erkenning.

In Peru, Thailand of Bali zie je hoe deze vorm van verbinding wordt gedragen door rituelen, stilte en gedeelde ervaring. Je ziet hoe in deze culturen de moeders en grootmoeders een andere plek krijgen. Ze worden de elders, de wijze vrouwen, medicijnvrouwen en orakels. Ze worden geraadpleegd zonder dat er autoriteit bij komt. Het is een zachte en liefdevolle, respectvolle verhouding. In deze verhouding worden overal ter wereld rituelen en ceremonies van moeder op dochter overgegeven en levend gehouden.

“When you become a mother, you are no longer the center of your own universe. You relinquish that position to your children.”

~Jessica Lange

Wat samen reizen werkelijk doet

Samen reizen haalt je uit de beweging van alledag. Je kijkt anders, luistert anders en merkt wat er onder de oppervlakte leeft. Overgangen die normaal gesproken ongemerkt voorbijgaan, krijgen ineens vorm en betekenis. Je maakt er ruimte voor, je merkt weer hoe je op elkaar bent afgestemd zonder de ruis van het gezinsleven en alles wat daarin moet.

Dat is de essentie van een rite de passage. Niet één vast ritueel, maar een bewust moment waarin verandering wordt erkend en gedragen. Een moeder-dochter reis kan zo’n moment zijn. Een plek waarin je niet alleen samen bent, maar samen stilstaat bij wat er verandert en wat dat betekent voor jullie.

De ervaring van Fraukje en haar moeder-dochter reizen

Meer dan eens ging Fraukje samen met haar dochter op reis. Zoals op de foto’s afgelopen zomer in Thailand en naar Zuid-Afrika. Als alleenstaande moeder sta je uiteraard voor vele uitdagingen, maar de reislust en de wens om haar dochter de wereld te laten zien overwinnen. Hoe je situatie ook is, een reis met je dochter is iets bijzonders.
Speel je met het idee om samen met je dochter wat te gaan doen, quality-time te pakken of een wens te vervullen? Als je een reis bij Where the Wild People Grow boekt nemen we altijd mee:
♡ Hoe oud je dochter is, dit bepaald veel in je reis; van de duur van de vlucht tot de zoektocht naar accommodaties die leuk zijn voor kids en van gemakken voorzien voor jou als moeder
♡ Waar jullie interesses liggen. Houd je dochter van zwemmen, van uren boekjes lezen op het strand of juist heel veel avontuur?
♡ Wat de intentie is. Wellicht boek je een reis vanwege een speciale gebeurtenis en is een intentie van de reis een rite de passage. Wanneer we hier meer van weten, kunnen we de meest passende voorstellen doen.
♡ Onze journal en Wilde Wegwijzers zullen een extra verbindende en verdiepende laag geven aan jullie reis

♡ Lees de blog van Fraukje over alleen reizen met haar dochter naar Thailand ♡